European stories and legends
Una fiaba della tradizione ligure raccontata da Anselmo Roveda
C’era una volta, a Genova o lì vicino, una coppia di novelli sposi che abitavano in una bella casetta con l’orto. Nell’orto c’era di tutto, ma proprio di tutto: zucchine e rosmarino, basilico e cavoli, ciliegie e pomodori, peperoni e nespole, c’erano addirittura un pino da pinoli e una vite che dava grappoli grossi e sugosi. Ora bisogna sapere che la casa della coppia di novelli sposi confinava però con la casa di tre Orchesse. Anche gli orti confinavano. Quello dei giovani sposi e quello delle Orchesse erano divisi solo da un vecchio muro con qualche buco qua e là. Dopo qualche mese la giovane donna si rese conto di aspettare un bambino. Moglie e marito festeggiarono felici, era proprio quello che desideravano. Una mattina la donna che aspetta il bambino si affacciò alla finestra e vide nell’orto delle Orchesse dei bei mazzi di prezzemolo: verdi scintillanti. Poi disse tra sé: “Oooh! Che bel prezzemolo! Come avrei voglia di prezzemolo, ma nel mio orto proprio non ce n’è, c’è di tutto ma non il prezzemolo! Accidenti!” Tanta era la voglia che alla fine, appena il marito uscì di casa per andare a lavorare e le Orchesse uscirono a cercar diavolerie per i loro intrugli magici, la giovane donna sgattaiolò fino al muro che divideva gli orti, si infilò in un pertugio e prese tutto il prezzemolo che poté. La sera quando le Orchesse tornarono a casa vuotarono i loro sacchi di diavolerie per gli intrugli: code di rospo e ali di pipistrello, unghie di grifone e capelli di morto. Poi andarono nell’orto a cercare un po’ di fresco e trovano un mezzo disastro: metà dei mazzi di prezzemolo scomparsi! “Ma chi sarà stato? Ma chi sarà stato?” si domandano. Le Orchesse decisero che l’indomani avrebbero lasciato la più piccola di loro nascosta nel secchio del pozzo dell’orto. In quel modo avrebbero scoperto il ladro del prezzemolo! Il giorno seguente arrivò presto. Anche quella mattina la donna, appena il marito uscì di casa e le Orchesse pure, si precipitò nell’orto delle vicine passando per un pertugio del muro. La giovane donna è lì che raccoglie il prezzemolo quando salta fuori dal secchio la più piccola delle Orchesse: “Ferma lì, sai! Eccola qua la nostra ladruncola di prezzemolo!” Nel frattempo rientrarono le altre Orchesse, che avevano solo finto la sortita: “E ora che ne facciamo? Già che ne facciamo di questa ladra?” La donna piagnucolando chiese perdono... spiegò che era stato più forte di lei... che mai avrebbe voluto... ma che insomma era incinta e quella era una voglia di prezzemolo, una voglia incontenibile... che capissero una voglia da donna incinta... “Incinta?” domandarono in coro le Orchesse. “Sì” piagnucolò la donna. “Bene bene – disse un’Orchessa – noi ti lasciamo andare, a un patto però: il bambino che nascerà lo chiamerai Prezzemolino e lo darai a noi, sarà nostro”. “Giura!” fecero coro le altre. La donna era tanto spaventata che pur di scappare disse sì a tutto e giurò. Appena la donna fuggì via tremante e piagnucolante dal pertugio le Orchesse si fecero una sonora risata: “Ah! Ah! Bene bene, quando ci porta il bambino lo ingrassiamo e poi ce lo mangiamo! Ah! Ah!” Passano i giorni e passano i mesi e alla fine nasce il bambino… che poi… è una bambina, così la chiamano: Prezzemolina. Una bella bimba con i capelli color della cenere e del sole, con la pelle color del latte e della neve, con gli occhi color del mare e del cielo. Passano i giorni e passano gli anni e Prezzemolina cresce. Più cresce e più va in giro a fare le commissioni per la mamma: un giorno al mercato, uno al mulino, un altro al fiume a fare il bucato, tutti alla fontana. Un giorno lungo la strada per la fontana incontra le Orchesse. Vedendola si danno di gomito, poi fermano la bambina: “Ma che bella bambina! Già quasi una signorina! E come ti chiami?” “Prezzemolina”, risponde la bambina. “Ah! Allora senti Prezzemolina dì un po’ alla tua mamma che si ricordi della promessa che ci ha fatto. Domandale se possiamo prendere quello che ci aveva promesso?” “Va bene, signore vicine di casa”, risponde ingenua e gentile la bambina. Prezzemolina torna a casa e dice alla mamma: “Le vicine mi hanno detto di ricordati la promessa, vogliono sapere se possono prendersi quello che gli hai promesso. Hanno detto di non dimenticarsi.” La mamma che era sopra pensiero, sempre affaccendata con le mansioni di casa, rispose: “Sì, sì... non vedi che ho da fare... sì, dì loro un po’ che si prendano pure quello che devono”. Il giorno dopo le Orchesse incontrano nuovamente la bambina lungo la strada per la fontana: “Hai detto alla tua mamma della promessa?” “La mamma ha detto di dirvi che vi prendiate pure quel che vi viene”. Le Orchesse non se lo fanno dire due volte, acchiappano la bambina e se la portano via in un sacco...
"presèpi" veut dire "crèche" en niçois. Lou Presèpi était à l'origine un spectacle populaire de mari...
Histoire de sorcière dans la vallée du Paillon à Contes.
GAIDA A LA MASCA Louisa avia fach un fuec dòu diau. L’esperfum dòu pistou sourtia d’un pairou...
Conte du moyen âge d'origine historique, équivalent de Barbe bleue. Un seigneur cruel (qui a réellem...
Sus li penta dóu Mounier, dins lou pichin villar de Roia, li a una maiounassa emé de jaina e una to...
Emplacement stratégique situé sur une pointe rocheuse, Eze fut de tout temps un enjeu de taille pour...
Scrooge est un homme assez riche mais égoïste, toujours de mauvaise humeur. Tous les habitants le co...
Franuś miał śliczne jabłuszko, czerwone; Pieści się niem, na każdą obraca je stronę, I rzecze: „sz...
Franuś miał śliczne jabłuszko, czerwone; Pieści się niem, na każdą obraca je stronę, I rzecze: „sz...
Pan kotek był chory i leżał w łóżeczku, I przyszedł kot doktór: „Jak się masz koteczku!“ „Źle bard...
Pan kotek był chory i leżał w łóżeczku, I przyszedł kot doktór: „Jak się masz koteczku!“ „Źle bard...
Troskliwa o los dziecięcia, Rzekła koza do koźlęcia: „Wychodzę teraz na paszę, Siedzże tu spok...
Troskliwa o los dziecięcia, Rzekła koza do koźlęcia: „Wychodzę teraz na paszę, Siedzże tu spok...
Idziemy na przechadzkę, hej piesku, chodź z nami! „Chętniebym poszedł z panami; Ale nie mogę.“ M...
Idziemy na przechadzkę, hej piesku, chodź z nami! „Chętniebym poszedł z panami; Ale nie mogę.“ M...
Przyjdzie czasem bieda wielka, Niema ziarnek dla wróbelka, I aż wtenczas się pożywi, Gdy mu d...
Przyjdzie czasem bieda wielka, Niema ziarnek dla wróbelka, I aż wtenczas się pożywi, Gdy mu da...
Twardowski - znany ze swego sprytu, humoru i rozlicznych talentów - uważany był za czarnoksiężnika,...
Twardowski - znany ze swego sprytu, humoru i rozlicznych talentów - uważany był za czarnoksiężnika,...
Dawno, dawno temu pod Wawelem żył okrutny smok. Nikt nie mógł sobie z nim poradzić! Na Wawelu panow...
Dawno, dawno temu pod Wawelem żył okrutny smok. Nikt nie mógł sobie z nim poradzić! Na Wawelu panow...
Dawno, dawno temu, gdy Kraków był jeszcze niewielkim miastem, jego mieszkańcy żyli w niepewności i s...
Dawno, dawno temu, gdy Kraków był jeszcze niewielkim miastem, jego mieszkańcy żyli w niepewności i s...
Krzepki w sobie zwitek, Nowa miotła z buńczucznie szeleszczących witek Zetknęła się z miotliskie...
Krzepki w sobie zwitek, Nowa miotła z buńczucznie szeleszczących witek Zetknęła się z miotlis...
Paweł i Gaweł w jednym stali domu, Paweł na górze, a Gaweł na dole; Paweł, spokojny, nie wadził ni...
Paweł i Gaweł w jednym stali domu, Paweł na górze, a Gaweł na dole; Paweł, spokojny, nie wadził ni...
Rada małpa, że się śmieli, Kiedy mogła udać człeka, Widząc panią raz w kąpieli, Wlazła pod stół —...
Rada małpa, że się śmieli, Kiedy mogła udać człeka, Widząc panią raz w kąpieli, Wlazła pod stół —...
Głupie wszystkie ptaki! Rzekła sowa. Na te słowa Jaki taki Dalej w krzaki; Miłość własną ma i p...
Głupie wszystkie ptaki! Rzekła sowa. Na te słowa Jaki taki Dalej w krzaki; Miłość własną ma i p...
Osiołkowi w żłobie dano: w jednym owies, w drugim siano. Uchem strzyże, głową kręci i to pachnie...
Osiołkowi w żłobie dano: w jednym owies, w drugim siano. Uchem strzyże, głową kręci i to pachnie...
Z pięknej róży motyl płowy wychyliwszy trochę głowy, zwołał braci rój niestały i nuż im prawić mo...
Z pięknej róży motyl płowy wychyliwszy trochę głowy, zwołał braci rój niestały i nuż im prawić mo...